و كمالات هستى به آنهاست و اضافهء مقولى متأخر از اصل وجود متضايفين است و وجود متضايفين است كه منشأ انتزاع تضايف و نهايتا متضايفان به همين وصف انتزاعى متّصف مىگردند . بارى ! اين روايت روشن مىكند كه دعا و ندا و مناجات و دعا كننده و منادى و مناجى ، جملگى قائم به حضرت قيوم سبحانه هستند ، و لزوما رتبه قيوميّت حضرت آفريدگارى - تعالت اسماؤه - بر همه سبق بالذّات دارد ، و همه خطورات قلبى اعم از خطور ربّانى و خطور شيطانى بالاخره از حضرت واجب الوجود است : « قل كل من عند اللّه » چنان كه صريح دعاى صباح أبو الائمه امير المؤمنين عليه السّلام است كه عرض مىكند : يا من قرب من خطرات الظّنون ، و بعد عن لحظات العيون ، و علم بما كان قبل ان يكون : اى آنكه به همهء خطورها در حوزهء پندارها نزديكى - نه نزديكى مكانى كه نزديكى قيومى - و منزّه از ديدار ديدگانى ، و به هر موجودى قبل از تكونش در دايرهء هستى ، دانايى . و للّه درّ القائل : اى خدا زارى ز تو مرهم ز تو * هم دعا از تو اجابت هم ز تو و : از تست هم انتظار و هم بذل مراد * از تست غم غمزده و شادى شاد هر جا كه دريست بسته يا بگشاده * جز قدرت كاملت نبست و نگشاد على اى حال ، عترت معصومين عليهم السّلام كه ابواب معرفة اللّه‌اند